Strengere studievoorwaarden komen te vroeg
Een nieuwe week, een nieuwe rel: opnieuw onrust in het onderwijs. Zuhal Demir maakt het moeilijker om verder te studeren.
Er is sprake van een minimumgrens van 54 studiepunten, vier maximale zittijden per vak, en bovendien zouden studenten ieder jaar 80 procent van hun opgenomen studiepakket moeten behalen. Daar valt op zich wel wat voor te zeggen: amper 1 student op 3 haalt een bachelor binnen de voorziene termijn. Dat is niet goed voor de student, niet goed voor de schoolfactuur, en niet goed voor de belastingbetaler.
Maar: er werden al maatregelen genomen. De harde knip is nog maar pas ingevoerd. Wie na twee jaar nog niet voor alle eerstejaarsvakken geslaagd is moet verplicht stoppen. Er staat een evaluatie van die maatregel gepland voor het einde van deze legislatuur. We kunnen ons de vraag stellen of de kar hier niet voor het paard gespannen wordt.
De coalitiepartners van de minister zijn alvast duidelijk dat ze niet achter nieuwe maatregelen staan. Voor de zoveelste keer belandt een plan van minister Demir op straat, zonder steun van haar partners en zonder eerder overleg met de sector. Dat begint een probleem te worden.
Tegelijk is een evaluatie van bestaande maatregelen alleen niet genoeg. We moeten ook kijken naar de oorzaken van de langere studieduur. Er is de dalende onderwijskwaliteit in het secundair, die dringend aangepakt moet worden. Maar ook: heel wat studenten starten een opleiding zonder goed te weten waaraan ze beginnen.
Dat los je op met betere studieoriëntering. Stel studenten de vraag: wat wil je later doen, en wat is de beste weg daar naartoe? Zoals experten, bijvoorbeeld Voka, al langer zeggen: de link tussen onderwijs en arbeidsmarkt is helemaal zoek. We leiden jonge mensen op zonder plan of doel. Betere oriëntatie na het secundair lost al die problemen op: het is goed voor de student die geen tijd verliest, goed voor de belastingbetaler die geen geld verliest, en goed voor de bedrijven die niet moeten wachten op personeel.
