Aantal zittenblijvers moet omlaag
Een jaartje blijven zitten is niks om beschaamd over te zijn, maar leuk is het allerminst. Vorig jaar hebben 30.000 leerlingen in het lager en secundair hun jaar opnieuw moeten doen. Het is wel opvallend dat we hier in Vlaanderen veel sneller voor kiezen dan in het buitenland. Meer dan een kwart van de 15-jarigen bij ons heeft ooit gedubbeld, tegenover een OESO-gemiddelde van 9%. En nog frappanter: nergens is de kloof met kansarme leerlingen zo groot als in het welvarende Vlaanderen.
Dat is onaanvaardbaar. Onderwijs zou gelijke kansen moeten geven aan ieder kind, ongeacht in welk huis hun wiegje staat. Zittenblijven is een laatste redmiddel als het echt niet anders kan, maar voor het zover komt zijn er alternatieven. Remediëren tijdens het jaar, of extra onderwijs tijdens de vakanties via bijvoorbeeld de zomerscholen. Jammer genoeg hebben leerkrachten daar vandaag te weinig tijd en middelen voor. Het lerarentekort, maar zeker ook het toegenomen takenpakket en de planlast waar lesgevers onder gebukt gaan dwingen hen tijd in te boeten die anders naar de leerlingen zou gaan.
Dat kan anders: ik vroeg de minister om binnen de vele hervormingen die op het onderwijs afkomen ook ruimte te maken om het aantal zittenblijvers omlaag te krijgen. Leerkrachten moeten zich kunnen focussen op hun leerlingen en op de specifieke ondersteuning die zij nodig hebben. Dat betekent ook dat de overheid zich minder moet gaan moeien op de klasvloer, en dat goedbedoelde maar contraproductieve plannen die van bovenaf werden opgelegd teruggeschroefd moeten worden. Leerkrachten weten zelf het beste wat hun leerlingen nodig hebben, als we onze jongeren gelijke kansen willen geven om vlot van het ene naar het andere schooljaar door te stromen, moeten we hen de vrijheid geven om les te geven zoals ze dat zelf nodig achten.
